Het is al even stil op deze pagina op mijn website WolfsWandelplan. Dat komt omdat ik sinds begin april enkele maanden lang werk aan een nieuw boekproject samen met Wim Huijser. Het boek heeft als voorlopige titel ‘Wandelgangen. Een briefwisseling’ en zal naar verwachting begin 2027 gepubliceerd worden bij Uitgeverij Noordboek. Zie ook de website van Wim met de volgende introductietekst. https://wimhuijser.nl/verwacht-wandelgangen-een-briefwisseling-samen-met-rob-wolfs-noordboek-2027/ ‘Twee doorgewinterde wandelaars: niet zozeer van de hippe trails, maar eerder van de oude wegen. Meer van het laagland dan van het hooggebergte. De een routemaker pur sang, de ander wandelschrijver. Rob Wolfs (1951) struint na een lange loopbaan in wandelland als wandelprofessional en geestelijk vader van de Trage Tochten heel Nederland af naar bij voorkeur onverharde paden. Hij produceerde een dertigtal wandelgidsen en ontwikkelde talloze wandelroutes voor organisaties en overheden. Voor Wim Huijser (196

Tussen de vele teksten die onder de handen van Rob Wolfs, professioneel routemaker in Nederland, met als specialisme Gelderland, Overijssel en Drenthe, zijn ontstaan moet een vreemde eend in de bijt, zijnde een tekst van de hand van iemand anders, er op z’n minst door inhoud en opbouw enigszins uitspringen, wil hij/ zij worden gelezen. Laat ik beginnen met te zeggen dat er achter de gele of rode jas, afhankelijk van het seizoen, meer schuilgaat dan de vrouw van…. Die vrouw van… ontstond toen de man van… ophield te bestaan door het omdraaien van de rollen en de rolverdeling. De pensionering (ofwel de Ruhestand in het Duits) was de schuldige. De man van… werd de vrouw met… gele of rode jas. Zij figureerde op foto’s en in boekjes en aan de zijde van... Maar leverde die rol van fotomodel nog meer op dan enige bekendheid? En wat betekende die rol voor de hoofdrolspeler in dit spel? Wat had en heeft hij eraan? Dat is een vraag die niet zo makkelijk te beantwoorden is. Voor hen beiden levert

“Al het leed der mensen komt maar uit één ding voort, en dat is dat ze niet rustig in een kamer kunnen blijven zitten.“ Blaise Pascal ‘Jij deugt in de worst nog niet’ is zo’n gevleugelde uitspraak die menigeen weleens – waarschijnlijk halfgeestig bedoeld - toegeworpen zal hebben gekregen. Wanneer het even allemaal niet zo mee zat. Maar misschien vooral om aan te geven dat zo iemand maar een beetje in de marge van de maatschappij opereert en niet echt meetelt. En dan kan zo’n aanduiding ook ineens omslaan in z’n tegendeel. Van de pejoratieve betekenis ‘niet deugen’ naar de geuzennaam ‘deugniet’. Van Dale geeft drie betekenissen: 1 slecht mens 2 zeer ondeugende jongen 3 (schertsend) liefkozende benaming voor iemand die een beetje plaagt. Maar bij ‘deugnieterij’ gaat de ondermijnende betekenis nog een stapje verder: 1 schelmerij 2 (concreet) guitenstreek. Kijken we bij ‘schelmerij’, dan vinden we 1 schurkenstreek, bedriegerij 2 bedriegelijke, schurkachtige handelingen. Nog interessanter w

Eerste ‘wandelgidsen’ met voetwandelingen Een voorlopig laatste blog over de ’eerste wandelgidsen’. Met ‘voetwandelingen’, een wonderlijk woord dat ik in een van de onderhavige teksten tegenkwam en een heerlijk pleonasme dat niet verloren mag gaan. Deze keer schrijven we over de bekende dominee Heldring in samenwerking met Graadt Jonckers en Haasloop Werner, over mr. Engelen, G.C. Haakman en dominee C.E. van Koetsveld. Je doet onderzoek en je rolt van het een in het ander: het bekende sneeuwbaleffect. Daarom hier nog een korte bespreking van enkele boeken die binnen dit thema passen. Ik realiseer me maar al te goed dat dit geen uitputtend onderzoek is, dus er zullen best nog meer relevante oude, antiquarische ‘wandelgidsen’ opduiken of te vinden zijn. Soms is het moeilijk te bepalen of het wel een 'wandelgids' is. Misschien eerder een reisgids of een hybride wandelreisgids? Genres afbakenen en definiëren is lastig en misschien ook helemaal niet nodig. We doen een poging om duidelijker

Afgelopen herfst kwam het er ineens van: ik kocht een hoed. Om mee te wandelen. Niet omdat het een noodzaak was, maar omdat ik tijdens onze wandelvakantie in Wales plotseling voor een koetshuis met een kleurrijke collectie vilten hoeden stond. Het klassieke model met brede rand en elegante leren band. Ik zag mij er meteen mee lopen. Wandelen zou er voortaan een dimensie bij krijgen. Vol overtuiging telde ik er 50 pond voor neer en nog geen minuut later liep ik als een ander mens de deur uit. Inmiddels een halfjaar verder weet ik niet beter. Natuurlijk kende ik de voordelen van het dragen van een hoed. Hij beschermt je tegen de zon, al moet je wel zorgen dat het hoofddeksel ook een bepaalde mate van luchtigheid of ventilatie kent, waardoor je niet zo snel gaat transpireren. Ook wist ik dat je met een vilten hoed niet een middag in de regen moet lopen. Daarom kocht ik er, eenmaal weer thuis, ook een waxen exemplaar bij. En nu het voorjaar volop is begonnen, besloot ik ook maar meteen vo

Het Oude Jachtpark Trage Tocht Kleve Landschaftspark maakt een reis door de geschiedenis van het 17e eeuwse parklandschap van Prins Maurits van Nassau-Siegen. Op deze route verkennen we het oudste deel van het grootse, bijna megalomane landschapsontwerp, ook wel aangeduid als ‘Alter Tiergarten’, misschien in het Nederlands het best te vertalen als ‘Het Oude Jachtpark’. Op een volgende Trage Tocht, ‘Kleve Amfitheater’ komen de andere, nog grootsere, delen van het landschapspark aan bod. We volgen de wandelroute in omgekeerde richting om direct een beter beeld te krijgen van het landschapspark. Na de ‘gezellige’ winkelstraten in de benedenstad klimmen we omhoog naar de bovenstad en de massieve, gele Zwanenburcht, tegenwoordig in gebruik als kantongerecht. Het barokke kasteel bovenop de berg domineert het landschap tot ver in de wijde omgeving. De naam Kleve is afgeleid van klif of klip, een heuvel die als stuwwal is ontstaan in een van de ijstijden. Prinz Moritz of Prins Maurits Hier, op