
Waar een wil is, is een wandelpad

Nog een voorbeeld hoe het ook kan: een (al oud) klinkerpaadje, parallel aan de weg, speciaal voor de wandelaar/voetganger. Aan de voet van de stuwwal tussen Heveadorp en Oosterbeek. Misschien kan dit inspireren om ook elders de infrastructuur voor de mens te voet te verbeteren.

WANDEL(NET) OVERLEG GELDERLAND (WOG)
Sinds augustus 2024 heb ik me, teruggekeerd in de moederschoot van de landelijke organisatie Wandelnet, aangesloten bij het WOG om mijn ervaring als wandelroutemaker in te zetten voor de algemene belangenbehartiging van wandelaars in de provincie Gelderland. En dat alles onder het bezielende voorzitterschap van Kees Zwaan.
Mijn focus ligt er allereerst op om meer aandacht te vragen voor verbetering van de fysieke wandelinfrastructuur, op de uitbreiding van wandelpaden als basis voor alle soorten wandelroutes.
Een wandelpad is geen wandelroute en een wandelroute is geen wandelpad. Een van de grootste misverstanden in de beleidswereld van recreatie en toerisme en van ruimtelijke ordening is dat bij diverse overheidsinstanties deze twee begrippen door elkaar gehaald worden of op één hoop gegooid worden. Een wandelpad is keiharde infrastructuur, het fysieke pad en een wandelroute is een product dat gebruik maakt van, gebaseerd is op die infrastructuur. Namen als het Pieterpad hebben deze spraakverwarring helaas mede in stand gehouden. Maar het Pieterpad is een route, met bewegwijzering en een papieren wandelgids of digitale tracks, gebaseerd op fysieke wandelpaden. Ik wil een pleidooi houden voor het op nummer 1 zetten van de aandacht voor deze infrastructuur. Naar mijn bescheiden mening is er de afgelopen jaren genoeg (publiek) geld gestopt in het faciliteren van wandelnetwerken in heel Nederland. Deze netwerken zijn gemarkeerde routes die gebruik maken van bestaande infrastructuur. Het is nu de hoogste tijd om alle energie en geld te steken in het inventariseren en ‘borgen’ van bestaande wandelpaden in allerlei vormen van beleid. En daarnaast in het ontwikkelen van nieuwe wandelpaden om het met name de randen van de dorpen en steden te verbinden met het buitengebied en om het landelijk gebied, het cultuurlandschap beter te ontsluiten voor wandelaars. Ook, omdat hiermee de recreatiedruk op ‘natuur’ minder kan worden. Wat zou het mooi zijn, als we eens beginnen met bij elke gemeente in Nederland een ambtenaar ‘wandelpaden’ aan te stellen.
Zo simpel kan het zijn om het wandelgenot te verhogen: een onverhard paadje tussen twee rijen eikenbomen. Op en om landgoed Hackfort in de Achterhoek is dat mooi gedaan: je hoeft bijna nergens over de (soms drukke) asfaltweggetjes te lopen. Chapeau!